Według Frazera, u zarania dziejów homo sapiens posiadał szczerze błędną wiedzę dotyczącą przyczyn plus związki zjawisk zachodzących wewnątrz przyrodzie . Filarem frazerowskiej teorii kultury magicznej jest określenie tzw. „magii sympatycznej.“ Główną cechą magii sympatycznej była zaufanie ludzi wewnątrz pewne mistyczne stosunki istniejące pośrodku rzeczami zaś zjawiskami, nazywanych prawem ładu wewnętrznego. Magia sympatyczna "tłumaczy świat" na podstawie dwóch zasad. Pierwszą z tych zasad możemy skonstatować mianem zasady podbieństwa to znaczy "magią homeopatyczną". Magia homeopatyczna występuje do wnętrza chwili, jak obywatele wierzą, że "podobne powoduje także wytwarza podobne". Chęci zawładnięcia prawami przyrody przejawiają się do wnętrza tym wypadku w środku ich naśladowaniu. U ludzi "dzikich", którzy praktykują ten maniera magii, spotykamy się m.in. z próbą przywołania deszczu zbyt pośrednictwem wylewania wody na ziemię, z usiłowaniami, mającymi na celu wyczerpanie przeciwnika np. zbyt pomocą niszczenia jego portretu. Drugą zasadę wolno wymienić prawem dotyku - „magią przenośną“. Zasada ta wynika z przekonania, że rzeczy, które wpierw poprzedni wcześniej z sobą wewnątrz kontakcie innymi słowy tworzyły całość, będą na siebie oddziałowywać też po ich rozdzieleniu (braku kontaktu fizycznego między rzeczami), w wielu przypadkach bez względu od chwili odległości. Klasycznym przykładem wiary do wnętrza magię przenośną jest m.in. usiłowanie zdobycia jakiejś części ciała przeciwnika (włosów, paznokci) innymi słowy jego ubrania dodatkowo zbytnio ich pośrednictwem negatywnie nagabywać na jego życie.[1]